http://img.tebyan.net/big/1390/09/20111126123721510_moharam-12.jpg
http://img.tebyan.net/big/1390/09/20111126123721510_moharam-12.jpg


به حساب آوردن «داشته-های کوچک» هم هنر بزرگی است ...


وقتی خـــدا غـریـبـــه-ست، آدم شـدن مـحـالـه ...
وقتی خـــدا غـریـبـــه-ست، آدم شـدن مـحـالـه ...
با مردم بودن قریحه-ی ادبی وَ هنری را بیشتر رشد مـیـدهـد ...
نوشته شده در تاریخ جمعه 9 آبان 1393 توسط عـبـــد عـا صـی
    


 

 

   همراهی با مردم نیاز به شعار ندارد ... 

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

وبلاگ عابدین‌پور، ابوالقاسم ، خبرآنلاین : تا زمانیکه مسوولین خود را تافته ی جدا بافته بدانند و مانند مردم عادی در گیر مشکلات هر روزه نشوند رفتارشان به دو گانگی دامن می زند ...  
 چرا سستی و کسالت های نا بجا سراسر جامعه را فرا گرفته است؟
 نمونه می خواهید؟ از قانون خدمات کشوری نام ببرم یا از ضرورت تحصیلات رایگان تا مقطع دانشگاه و...
چه دلیلی دارد که مصوبات نهاد نظارت و قانون گذاری، با اجرای آن باید دو مقوله ی جدا از هم باشد و نیازی به فوریت اجرایی در قانون وضع شده در مجلس، احساس نشود؟
..
 کدام یک از مسوولین ما در واقعیت، نه در شعار، مثل مردم عادی در جامعه، دغدغه ی مایحتاج عمومی و نیازهای اولیه ی زندگی را دارند؟

 صحبتم در مورد مایحتاج اولیه مثل نان و برنج و گوشت و حبوبات است نه در مورد برجهای زندگی شامل نوع برند لباس و نیازهای غیر ضروری برای ادامه ی حیات!

البته معدودی از مقامات همیشه سعی داشته اند بر اساس آموزه های دینی، خود را با طبقات پایین جامعه هماهنگ کنند و پیروان راستین امامان و پیامبران الهی باشند ...

 گذشت، آن زمانی که امام علی (ع) و سایر امامان، خود به رفع مایحتاج خود می پرداختند. با دست خود لباس بخیه می زدنند و ...

 روزی که مسولین ما غم نان پیدا کنند و ماشین پرایدشان کنار خیابان بماند و حقوق ماهیانه اشان هفته-ی اول تمام شود و دریافتهای خارج از شمول به دادشان نرسد و از رانتهای قدرت استفاده نکنند تازه می توانند ادعای دلسوزی داشته باشند تا به رسد به پیگیری و اجرایی کردن سریع مصوباتشان.
 حسین(ع) یک شعار نیست .یک شعور عملی است که تا در زندگیمان جاری نشود به بیهوده ادعای پیرویش را داریم. در کجای زندگی امام حسین (ع) دوری و بی تفاوتی نسبت به مشکلات روحی و عاطفی و حتی نیازهای مادی مردم دیده می شود؟؟؟؟؟
...
و چه خوبتر خواهد بود که شیوه ی برخورد و چگونگی دادخواهی امامان شیعه در عمل مسولین مشاهده شود تا مردم به عینه لذت آنهمه درستی و پاکی را بچشند و ببینند.
 متن کامل

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 





نوشته شده در تاریخ جمعه 9 آبان 1393 توسط عـبـــد عـا صـی
    


 

دل به خوبان بستن ...

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 ساربانا پرشتابان بار ازین منزل مبند
بس خرابم من یک امروز دگر محمل مبند
حالیا از چشم طوفان خیز من ره دجله است
یک دو روز دیگری این رخت ازین ساحل مبند
غافلی کز من به رویت مانده باقی یک نگاه
در محلی این چنین چشم از من غافل مبند
نیست حد آدمی کز تن برد جان در وداع
روح انسان پیکری تهمت بر آب و گل مبند
یار چون شد عمر در تعجیل بهتر ای طبیب
رو ببند حیله پای عمر مستعجل مبند
داروی منعم مکش در چشم گریان ای رفیق
راه بر سیلی چنین پر زور بی‌حاصل مبند
دل به خوبان بستن ای دل حاصل دیوانگی‌ست
محتشم گر عاقلی دیگر به ایشان دل مبند

محتشم کاشانی 

 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 

     



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 5 آبان 1393 توسط عـبـــد عـا صـی


 

 

  ابزاری برای درآمدهای نامشروع ... 

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

وبلاگ کاشانی، محمود :
جناب آقای دکتر حسن روحانی رئیس جمهور محترم
...

باسلام از روز 12 مرداد 1392 که مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری جنابعالی برگزار شد و مسئولیت ریاست جمهوری را برعهده گرفتید انتظار می رفت چاره جویی اوضاع غم انگیز پایتخت و متوقف کردن تجاوز به حقوق مالکانه مردم و مقررات شهرسازی را در کشور و به ویژه در پایتخت از اولویت های برنامه های خود قرار دهید
..

 از دو دهه گذشته پایمال کردن این مقررات حساس در دستور کار شهرداران در تهران قرار گرفت و به الگوی ناپسند و ویرانگری برای شهرهای دیگر کشور تبدیل گردید. پیامدهای تجاوز به این مقررات برای پایتخت و دیگر شهرهای کشور شوم و نگران کننده بوده است. گسترش بی رویه و افزایش خطرآفرین تراکم جمعیت شهرها، آلودگی شدید هوا، ترافیک های دائمی، کم آبی و بحران بی آبی، گسترش بزهکاری از نتایج مستقیم این اقدامات غیر قانونی هستند.
تغییر کاربری باغ ها، پارک ها، پارکینگ ها، پادگان ها، مدارس  و فروش تراکم های ساختمانی از سوی شهردار تهران، اکنون به ابزاری برای به دست آوردن درآمدهای نامشروع در شهرداری ها به ویژه در شهرداری تهران تبدیل شده است.

        شهردار تهران که به ناروا و با تخلف روشن از نص تبصره یک بند 7 الحاقی به ماده 4 قانون اصلاح پاره ای از مواد قانون تشکیلات شوراها مصوب سال 1369 برای سومین بار به عنوان شهردار و در واقع به پایتخت کشور تحمیل شده، پا را فراتر گزارده و دست به معامله و خرید و فروش پارک ها و میادین شهر و اموال عمومی زده است ...

1- فروش پارک مادر
پارک مادر (نور) در بلوار آیت الله کاشانی در مجاورت شهرداری منطقه 5 به مساحت 71150 متر مربع در طرح جامع تهران به عنوان فضای سبز و پارک تعریف شده است. با این حال شهردار تهران دست به معامله بر سر این پارک زده و خریدار نیز آن را عرصة ساخت وساز کرده است
...

 ساخت وساز در این پارک عمومی همچنان ادامه دارد که باید هر چه زودتر متوقف و فضای سبز این پارک احیاء گردد.

2- فروش میدان تره بار فرمانیه
میدان تره بار فرمانیه به مساحت 20 هزار متر مربع در خیابان شهید لواسانی (فرمانیه) تقاطع خیابان شهید آقایی، از سالیان طولانی گذشته در اختیار و مورد بهره برداری ساکنان محل و بخش های عمده ای از ساکنان شمیران بوده و در همین میدان شعبه ای از فروشگاه شهروند وجود داشته است. این میدان که مورد نیاز اهالی محل بوده است اخیرا از سوی آقای محمد باقر قالیباف به معرض فروش گزارده شده و تنها بخش کوچکی از آن باقیمانده است. خریدار این میدان عمومی نیز با انجام گود برداری آن را به یک کارگاه ساختمانی بزرگ تبدیل کرده و
...
3- ممنوعیت نقل و انتقال اموال عمومی
این معاملات که در جای خود که تضییع حقوق ساکنان محل و حقوق عمومی است زمینه ساز افزایش ترافیک و آلودگی بیشتر هوای این بخش های شهری است و با قوانین لازم الاجرای کشور نیز در تعارض است. تبصره 6 ماده 96 الحاقی به قانون شهرداری مورخ 27/11/1345 پارک های عمومی و میدان های عمومی را ملک عمومی دانسته و مقرر داشته است:
«اراضی کوچه های عمومی و میدان ها و پیاده روها و خیابان ها و به طور کلی معابر و بستر رودخانه ها و نهرها و مجاری فاضلاب شهرها و باغ های عمومی، گورستان های عمومی و درخت های معابر عمومی واقع درمحدودة هرشهرکه مورداستفاده عموم است ملک عمومی محسوب ودر مالکیت شهرداری است ...»
بنابراین امکانات عمومی شهرها، اصالتاً در مالکیت ساکنان شهر است و شهرداری ها تنها حق اداره کردن و فراهم ساختن زمینه بهره برداری عموم از آنها را دارند و کمترین حقی بر نقل و انتقال این اموال عمومی را ندارند
...

با وجود این مقررات روشن هر گونه معامله ای که از سوی آقای محمدباقر قالیباف در انتقال پارک نور و یا میدان تره بار فرمانیه با هر شخص و یا هر نهادی انجام شده است غیر قانونی و باطل محسوب می شود و این اموال عمومی که مورد نیاز عموم و در مالکیت مردم و ساکنان شهر هستند غیر قابل انتقال می باشند.

4- مجرمانه بودن انتقال و تصرف در اموال عمومی
از سوی دیگر ماده 690 قانون مجازات اسلامی هر گونه تصرف عدوانی در اموال دولتی و شهرداری ها را جرم شناخته و
...

در چنین اوضاع و احوالی ادامه اقدامات شهردار تهران تجاوز به حقوق و اموال عمومی است و محیط زیست پایتخت کشور را که به شدت تخریب شده است در معرض ویرانی های بیشتری قرار خواهد داد. هر چند دفاع از تمامیت طرح های جامع و طرح های تفصیلی شهری و مقررات شهرسازی در صلاحیت وزارت راه و شهرسازی و وزیران عضو شورایعالی شهرسازی است ولی برای متوقف کردن تجاوز به مقررات شهرسازی و خطرات بزرگی که اکنون از جهات گوناگون امنیت ملی کشور را تهدید می کنند از جنابعالی که مسئولیت حساس ریاست جمهوری و اجرای اصول قانون اساسی را برعهده دارید اکیداً درخواست می کنم از تمامیت مقررات شهرسازی و حقوق عمومی مردم دفاع کنید و اجازه ندهید پایتخت و دیگر شهرهای کشور بیش از این گرفتار پیامدهای پایمال کردن مقررات شهرسازی شوند.

با احترام - سید محمود کاشانی

 

 متن کامل

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




نوشته شده در تاریخ شنبه 3 آبان 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 


 قانون مربوط به اجرای موضوع مهمی مانند امر به معروف و نهی از منكر اگر به درستی تدوین و تصویب نشود، نه تنها در اجرا با مشكل مواجه خواهد شد، بلكه نتایج معكوسی به بار خواهد آورد كه موجب مخدوش شدن چهره دین خواهد شد.
هر چند اشكالات زیادی به طرح "حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منكر" وارد است ولی با توجه به ظرفیت این مقاله، در اینجا به اساسی‌ترین آنها اشاره می‌كنیم.
اول آنكه تصمیم گیری درباره مسائل مختلف امر به معروف و نهی از منكر توسط یك ستاد با موجودیتی خارج از قوه مجریه، دخالت در امور اجرائی است و چنین دخالتی علاوه بر آنكه خلاف قانون اساسی است موجب تداخل‌هائی خواهد شد كه نتیجه‌ای غیر از اختلال در امور نخواهد داشت. وجود وزارت كشور در قوه مجریه با امكاناتی كه در اختیار دارد، كشور را از ایجاد هر دستگاه دیگری برای اجرائی ساختن امر به معروف و نهی از منكر بی‌نیاز می‌كند.

 تعدادی از مقولات پیش‌بینی شده در طرح "حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منكر" به دلیل مرتبط بودن با مسائل كاری كاركنان قوا و درگیر ساختن افراد با اكثریت بدنه دو قوه قضائی و اجرائی و حتی در مواردی قوه مقننه، ورود عموم مردم به این مقولات موجب بروز درگیری‌های فراوان و مواردی بسیار شدید میان مردم و كارمندان دو قوه و نمایندگان مجلس خواهد شد و مشكلات فراوانی برای كشور به بار خواهد آورد.

 مقولاتی از قبیل حفظ بیت المال، انضباط اداری و مالی، تكریم ارباب رجوع، فساد اداری و اشرافی‌گری، هر كدام زمینه‌ای برای اظهارنظرهای شخصی و پدید آمدن اختلاف و درگیری در ادارات و دستگاه‌ها هستند به ویژه آنكه هر كس می‌تواند با استناد به این قانون به خود اجازه بدهد درباره این مقولات اظهارنظر كند و امر به معروف و نهی از منكر در آن موارد را وظیفه شرعی و قانونی خود تلقی نماید.

 اگر كسی به یك نماینده مجلس یا یك قاضی و یا یك كارمند در مورد لباس، غذا، مسكن یا نوع برخورد او با فلان شخص یا فلان موضوع و فلان هزینه اعتراض كند و به بهانه امر به معروف و نهی از منكر با او درگیر شود، نمی‌توان به او گفت چرا خارج از وظیفه خود عمل كرده. تصور كنید كه در آن صورت جامعه‌ای كه حكومت و دستگاه‌های نظارتی دارد چگونه گرفتار دعوا و اختلاف و درگیری‌های پایان‌ناپذیر خواهد شد، ... 

 رئیس‌جمهور روحانی در زنجان گفت: "مبادا تحت لوای شعار زیبای امر به معروف و نهی از منكر، ناامنی در جامعه آغاز شود" می‌تواند ناظر به همین پدیده خطرناك باشد و همینطور خطر درگیری‌های خیابانی خودسرانه و البته به بهانه عمل به وظیفه شرعی و قانونی امر به معروف و نهی از منكر.
 چهارم آنكه جامع نبودن طرح "حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منكر" و محدود بودن آن به مسائلی كه بیشتر جنبه شخصی دارند، خطر به فراموشی سپرده شدن موضوعات اصلی اجتماعی را به همراه دارد. بدین ترتیب، این طرح می‌تواند در بخش خطرهای كوچك‌تر موجب درگیری شود و در بخش خطری بزرگ‌تر، جامعه را در غفلتی تاریخی فرو ببرد كه بسیار زیان‌آور است.
 می‌توان این طرح را، كه پیداست از كارشناسی كافی بهره ندارد، به كمیسیون مربوطه بر گرداند و با استفاده از نقطه نظر كلیه كارشناسان، آن را كامل و غنی ساخت و آنگاه به صحن علنی آورد.
از استادان حوزه‌های علمیه و دانشگاه‌ها، صاحبنظران جامعه شناس و روان شناس، دست‌اندركاران رسانه‌ها، مدیران با تجربه اجرائی، قضات، بانوان تحصیل كرده، حقوق دانان، نویسندگان و سایر صاحبنظران امور اجتماعی باید در تدوین این طرح استفاده شود. حتی شاید قبل از مطرح شدن در صحن علنی مجلس، لازم باشد پیش‌نویس این طرح در رسانه‌ها منتشر شود تا اقشار مختلف مردم به ویژه جوانان درباره آن اظهارنظر نمایند و پس از كامل شدن و رفع نواقص به صحن علنی مجلس عرضه شود.
اگر نمایندگان مجلس به ویژه بانیان طرح "حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منكر" با سعه صدر به انتقادات بنگرند و خیرخواهی‌ها را بپذیرند می‌توانند كاری كنند كه اثر ماندگاری از آنها برای اجرائی شدن این فریضه دینی به یادگار بماند و اگر به انتقادهای منصفانه و خیرخواهانه توجه نكنند چه بسا امر به معروف و نهی از منكر به جای اجرائی شدن به مسلخ برود و چنین مباد.

 

  متن کامل

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 

       



نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1 آبان 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 


 

 

   ارزشهای ماندگار ... 

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 

     



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 30 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 


 

  رابطه-ی دوستی وَ چای ... 

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 این نوشته سروش صحت هم قشنگه:

دوستی با بعضی آدم ها مثل نوشیدن چای کیسه-ای-ست ، هول هولکی و دم دستی.  برای رفع تکلیف ... اما خستگی‌ات را رفع نمی‌کند. دل آدم را باز نمی‌کند. خاطره نمی‌شود.

دوستی با بعضی آدمها
مثل خوردن چای خارجی است ، پر از رنگ و بو ... این دوستی‌ها جان می دهد برای خاطره-های دمِ دستی ... این چای خارجی را می‌ریزی در فنجان ، می‌نشینی با شکلات فندقی می‌خوری و فکر می‌کنی خوشحال‌ترین آدم روی زمینی ؛ فقط نمی‌دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دو ساعت می‌شود رنگ قیر... سیاه ...

دوستی با بعضی آدم‌ها مثل نوشیدن چای سرگل لاهیجان است. باید نرم دم بکشد. باید انتظارش را بکشی. باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی.  باید صبر کنی. آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی.  باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک. خوب نگاهش کنی. عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته، جرعه جرعه بنوشی‌اش و زندگی کنی ...

زندگی تان پر از دوستان ناب,,,
 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 

     



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 29 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی
     

 

  درس ِ اختلاس ... 

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 27 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 


 

 

تنهایی یعنی ...

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 

     



نوشته شده در تاریخ شنبه 26 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 


 

 

  کیسه-ی طـمـع ... 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 

     



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 23 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 

  باید بپذیریم که همه مقصر بودند ...    
 

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 تهران - ایرنا - شیرزاد : یک نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی در ادامه خطاب به حامیان دولت احمدی نژاد که به زعم او معلول تخلفات برجسته او هستند، اعلام کرد: باید از اصولگرایان این سوال را پرسید که اصلاح طلبان مگر تا چه اندازه افسد و ناخوشایند بودند که حاضر شدید 8 سال در مقابل تمام این رانت ها و فساد ها سکوت کنید ولی میدان را به هیچ اصلاح طلبی ندهید. آیا اصلاح طلبانی که سابقه 8 سال اداره کشور را در دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی دارند دست به چنین فساد ها و تخلفاتی می زدند که برخی این چنین نسبت به آن ترس دارند و در هراس هستند؟

 درباره این تخلفات، فساد ها و رانت هایی که اتفاق افتاده باید بپذیریم که همه مقصر بودند و در این باره تردیدی وجود ندارد. اگر جامعه حساسیت کمی نسبت به مفاسد داشته باشد و یا مسئولان کمتر متوجه به این مفاسد باشند هر چیزی ممکن است در چنین جامعه ای رخ بدهد.

مجموعه اتفاقات ناگواری که سرانجام سبب شد تا تخلفات و قانون شکنی های احمدی نژاد به جایی برسد که نهادهای نظارتی از جمله مجلس شورای اسلامی، سازمان مدیریت و برنامه ریزی و همچنین مجمع تشخیص مصلحت نظام را قبول نداشته باشد و یک باره زیر همه چیز بزند.

 احمدی نژاد به روشنی نشان داد که نمی خواست در قید و بند قانون باشد و همیشه تلاش داشت تا این محدودیت های قانونی را برای خود کنار بزند.

 آن جمله که احمدی نژاد می گفت من اصولگرا نیستم از دو جهت قابل بررسی بود. اول آنکه به معنای محتوایی درست بود چون اساسا او پایبند هیچ اصولی نبود. اما در نگاه دوم با یک تعارض رو به رو می شویم چون جریان اصولگرایی حامی جدی او در هر دو دوره انتخابات ریاست جمهوری و پس از آن بودند لذا اصولگرایان نمی توانند بر پایه این جمله خود را مبرا از احمدی نژاد بدانند.

واقعیت تلخی که درباره اصولگرایان وجود دارد این است که آنان در پی حمایت هایی از احمدی نژاد می خواستند ناپسند ترین تعبیر سیاسی یعنی «دفع به افسد» را اتخاذ کنند. یعنی آن ها حاضر شدند به تخلفات احمدی نژاد تن بدهند ولی میدان را برای اصلاح طلبان بازنکنند. چه بسا در دولت نهم تعدادی از اصولگرایان نیز منتقد دولت بودند ولی در انتخابات سال 88 به یک باره نظر خود را تغییر داده و تمام قد پشت سر احمدی نژاد ایستادند.

 باید از اصولگرایان این سوال را پرسید که اصلاح طلبان مگر تا چه اندازه افسد و ناخوشایند بودند که حاضر شدید 8 سال در مقابل تمام این رانت ها و فساد ها سکوت کنید ولی میدان را به هیچ اصلاح طلبی ندهید. فرض را بر این بگیریم که اصولگرایان در انتخابات 88 از نامزد اصلاح طلبان حمایت می کردند و در آخر یک دولت اصلاح طلب بر سر کار می آمد. آیا اصلاح طلبانی که سابقه 8 سال اداره کشور را در دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی دارند دست به چنین فساد ها و تخلفاتی می زدند که برخی این چنین نسبت به آن ترس دارند و در هراس هستند؟

اصلاح طلبان ادعا نمی کنند که در دوران اصلاحات هیچ گونه تخلفی صورت نگرفته است اما حرف اصلی این است که این تخلفات نه به این میزان نجومی و سرسام آور بود و نه در این تخلفات افراد راس دولت در پشت پرده تخلفات دست داشتند. یعنی اگر تخلفی هم صورت گرفته بود متوجه برخی افراد زیر دست و رده پایین دولت بود و مانند دولت احمدی نژاد نیست که وزرا و معاونان در مظان اتهام قرار بگیرند.

 اینکه شخصی چون آقای غلامعلی حداد عادل می گویند از احمدی نژاد انتقاد نکردیم تا میدان را برای جریان رقیب (اصلاح طلبان) باز نگذاریم یک واقعیت تاسف بار و تامل برانگیز است. اگر تشخیص دوستان اصولگرا این بود که در دوران احمدی نژاد ناچار به انتخاب راه «دفع افسد» بودند باید به حال و روز کشور گریست که انتخاب های کشور بین فاسد و افسد محدود است.

 اگر در بدنه اصولگرایی کشور بردباری بود چنین اتفاقاتی رخ نمی داد. البته تکرار چنین مباحثی جهت اشک ریختن برای کشور نیست. بحث تجربه گرفتن از این اتفاقات است. اکنون که دولت روحانی بر سرکار آمده است برخی دوستان جوان که پیداست انتقادهای تندی نسبت به دولت روا می دارند بیشتر سعی بر آن دارند تا تخلفات هشت سال گذشته را کتمان کنند چون قصد دارند با فراموش کردن این تخلفات خاتمی و روحانی را زیر باد انتقاد بگیرند و آنان را افسد معرفی کنند. باید تاسف خورد به حال مجلسی که تمامی این فساد ها و رانت ها را فراموش کرده. مجلسی که به راحتی چشم بر فسادهای 3 هزار میلیاردی و 7 هزار میلیاردی بسته است.

 البته بحث تخلفات دولت احمدی نژاد را باید از منظر دستگاه های نظارتی نیز مورد بررسی قرار داد. دستگاه های نظارتی باید پاسخ دهند که چه اتفاقاتی رخ داد تا دولت نهم و دهم به راحتی دست به چنین رانت ها و فسادهای کلان مالی زده است. مسلما این تخلفات صورت گرفته نشان می دهد که دستگاه های نظارتی به خوبی این مسائل را رصد نکردند چون در آن دوران آقایان بیش از آنکه مراقب تخلفات دولتی ها باشند مراقب رفت و آمد اصلاح طلبان بودند.


  متن کامل

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




نوشته شده در تاریخ جمعه 18 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی
    


 

 جامعه‌ای که در آن تبعیض وجود دارد، آرام نیست

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 آفتاب: حجت الاسلام‌ والمسلمین سید حسن خمینی : دو نعمت صحت و امنیت وقتی از بین برود تازه انسان متوجه می‌شود که چه چیزی را از دست داده است.
 بسیاری از دردها، دردهای درجه دو هستند،
اگر سلامتی وجود نداشته باشد، توانایی بهره‌وری وجود ندارد. اگر امنیت هم نداشته باشیم این امکان باز هم وجود نخواهد داشت.
 جامعه ای که صحت و امنیت نداشته باشد در حقیقت دو نعمت اصلی خود را از دست داده است همان طور که یکی از اسما الهی هم آمن یعنی ایمنی بخش بودن است.
 در ابعاد بسیار زیادی یک نقطه اتکا در جهان هستیم و یک امنیت قابل قبول را از حیث مسائل سیاسی و امنیتی داریم،  البته تا نقطه مطلوب فاصله داریم، اما نقطه مطلوب همواره باید به عنوان یک نقطه اوج برای ما باشد.
 یک جامعه به شرطی صفت اسلامی به خود می‌گیرد که بیماری نداشته باشد که این بیماری هم در بعد ظاهری و هم در بعد باطنی است.
وی با اشاره به مظاهر بیرونی بیماری‌های جامعه، اظهار کرد:
جامعه ای که ظواهر اسلامی در آن رعایت نمی‌شود صحت مطلوب را ندارد. جامعه ای که دسترسی به مواد مخدر در آن بالاست صحیح و سالم نیست . جامعه ای که در آن سرقت وجود دارد سالم نیست و در جامعه ای که فقر وجود داشته باشد آسیب پذیری وجود خواهد داشت.
 در جامعه‌ای که ظلم و پارتی‌بازی وجود داشته باشد، جامعه مورد نظر مطلوب اسلام و امام نیست. در جامعه ای که کرامت های انسانی در آن خدشه دار شود مطلوب نیست. جامعه اسلامی، جامعه ای است که در آن آرامش نفس و روان وجود داشته باشد.
 یکی از عوامل امنیت جامعه ایرانی فرهنگ ایرانی است و اگر در طول تاریخ نیز به این موضوعات بنگریم چنین موضوعی مشهود است.
وی با تاکید بر این که فرزندان من و شما باید با اطمینان به سلامت روانی در جامعه زندگی کنند
. بزهکار و مجرم بیمار است، باید بیمار را درمان کنیم و صحت و سلامت جامعه هم در گرو ایجاد یک آرامش روانی در جامعه است که این موضوع وظیفه یک جامعه اسلامی است.
 جامعه ای که در آن ریشه‌های نااخلاقی وجود داشته باشد آمادگی زیادی برای کشیده شدن به سمت جرایم دارد و اگر ما جوانانمان را درست تربیت نکنیم. یک فقیر بزهکار می‌شود.
وی با بیان این که ریشه بزه طمع است، اگر یک ریشه تربیتی درست در جامعه ایجاد شود و طمع را برداریم بسیاری از موارد بزهکاری در جامعه برداشته می‌شود. در حقیقت فرزند من و شما اگر من و شما سالم باشیم سالم می‌شود.
 برای ترویج اخلاق در جامعه، بزرگان جامعه باید سعی کنند ریشه‌های بی‌اخلاقی و ناهنجاری را از بین خود ببرند.

 

  متن کامل 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 16 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

 آفتاب: دکتر اسدالله علیدوستی طبق برآوردهای بین المللی، سرطان یکی از شایع ترین بیماری ها در دهه های آینده در سطح جهان خواهد بود. انتظار می رود شمار موارد ابتلا به سرطان های حاد تا سال 2020 میلادی به 15 میلیون نفر افزایش یابد به طوری که حدود 60 درصد این موارد در کشورهای کمتر توسعه یافته مانند ایران بروز می کند.
 سرطان پس از بیماری های قلبی عروقی و حوادث، سومین علت مرگ و میر در ایران است  پیش بینی می شود در آینده نه چندان دور سرطان به دومین علت مرگ تبدیل شود.
 در ایران 50 درصد از سرطان های شایع مربوط به دستگاه گوارش است ، سرطان معده شیوع بیشتری دارد.
 مردان سه برابر بیشتر از زنان در معرض ابتلا به سرطان های دستگاه گوارش هستند، با کاهش آلودگی هوا، داشتن تغذیه مناسب و مراقبت های محیطی می توان از بروز آنها پیشگیری کرد.
 

 متن کامل 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 14 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 


 

 

  معلمی که بین ما محبوبیت ِ چندانی نداشت ...
 

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

آن روزها دانشجو بود. خانه پدر معلم ما در یكی از شهرهای شمالی كشور بود در مازندران و در تهران درس می خواند. دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی تهران كه گاهی می شد كتاب های مربوطه به درس های پزشكی دانشكده را زیر بغلش دید.
آدم كم حرفی بود و سخت می گرفت و پدرمان را سر درس هایی كه داده بود و حالا توقع داشت بلد باشیم، در می آورد. صبح های پنج شنبه زنگ اول، دانشجوی سال چهارم پزشكی دانشگاه شهید بهشتی سركلاس ما می آمد و كتاب دینی را روی میز می گذاشت و با ما كه آن روزها پسر بچه های شیطان و شلوغ یك مدرسه راهنمایی در خیابان مولوی بودیم، حرف می زد. از چیزهایی كه توی كتاب نوشته بود و باید درس می داد و از چیزهایی كه توی كتاب ننوشته بود كسی نگفته بود كه اینها را هم باید بگویی. همان سال كه سر كلاس اول راهنمایی سراغ ما می آمد، ازدواج كرد و یكی دو سال بعد وقتی عیالش سركوچه منتظرش می ماند تا زنگ پر سر و صدای مدرسه لشگر پسرهای رام نشدنی مدرسه ما را از كلاس ها بیرون بریزد پسر بچه خوشگلی بغل داشت و سعی می كرد شیطنت ا و را جمع و جور كند.

آقای معلم دینی كه حالا پزشك یكی از بیمارستانهای تهران شده ، برخلاف خیلی از معلم های آن زمان ما، سركلاس از كم بودن حقوق و اجاره خانه و قیمت شیرخشك و پوشك از این چیزها حرف نمی زد. و از ابتدا یعنی لحظه ای كه وارد كلاس می شد، تا زمانی كه صدای زنگ مدرسه ما را از دست سخت گیری های او نجات می داد،‌مثل یك كارگر ساختمانی كار می كرد و عرق می ریخت.
اگر آن روزها كسی می پرسید كه كدام معلم مدرسه را بیش از همه دوست دارید، نام معلم دینی حتما“ در اواخر فهرستی جای می گرفت كه از نام و فامیل معلم های مدرسه می نوشتم و اگر قرار می شد ساعتی را به اختیار از مدرسه غیبت كنم و مثلا“ در خانه بخوابم، آرزو می كردم زنگ اول روز پنج شنبه ای باشد كه او سر كلاس می آمد.
خیلی از اوقات كه درس مقرر بخشنامه ای تمام می شد و درس جلسه گذشته را هم از تمام بچه های كلاس می پرسید. هر بار درباره موضوعی صحبت می كرد و توی كلاس بحث راه می انداخت. كتاب معرفی می كرد و با چند نفر از بچه های قرار می گذاشت كه آن را بخوانند و اگر حرفی داشتند بگویند. انجام دادن این كارها نمره ای نداشت و به اعتبار و موقعیت ما در نزد او اضافه نمی كرد این وظیفه ما بود و گاهی او این كار را درباره كتابی كه ما خوانده بودیم و چیزی از آن نمی فهمیدیم،‌ می كرد.
چند سال بعد وقتی معلم دیگری برای همین درس در سال سوم دبیرستان گربیان ما را گرفت ، فرصت این پیش آمد كه بدانم دانشجوی سابق پزشكی كه بسیاری از اجزای دین را در ذره ذره رفتار او آموخته بودم.
در آن سالهای حق التدریس آموزش و پرورش چه كاری برای ما انجام داده است. ما آدم های شر و شیطان و هرج و مرج طلبی كه آب خوش از گلوی هر معلمی دریغ كرده بودیم.
آقای دبیر دینی ، بعد از ان كه یكی از مامور خواندن متن درس می كرد تكیه می داد و از روی كاغذ سؤال های احتمالی درس را می خواند و سجاده اش را كنار كارش پهن می كرد تا او نماز ظهر و عصرش را بخواند. بچه ها بیرون می رفتند و نان و پنیری می خریدند و بقیه وقت كلاس به لودگی و بیهودگی و تفریح می گذشت.
از گفتن جزییات نماز ظهر و عصر آقای دبیر در مقابل كلاس و در مدرسه ای كه اتفاقا“ نماز خانه بزرگی داشت و هر روز در آن نماز جماعت برگزار می شد و كج شدن سر و گردن او درمی گذرم. اما بچه های كلاش عاشق چشم و ابروی او بودند خیلی تحویلش می گرفتند. به خاطر نمازش برابر دوربین چشم های بچه ها نه به خاطر امكان تفریح و راحتی كه در كلاس به آنها می داد.
آقای دبیر را چند سال بعد دیدم دبیر محترم دینی ما، مدیر یك مركز پیش دانشگاهی شده بود و از پول تنخواه مدرسه دولتی، یك صندلی سناتوری گران قیمت و میز بزرگ مدیریتی نوینی خریده بود سرثبت نام بچه هایی كه آن مركز گدایی سهمیه محله شان محسوب می شد، هزار صفت می گذاشت و معطلشان می كرد.
دبیر سابق دینی كه حالا پیشرفت كرده و مدیر شده ، دعوت كرده بود تا توی دبیرستان پیش دانشگاهی آن را به او سپرده بودند، فیزیك و بینش اسلامی درس بدهم اگرچه ربط چندانی به هم نداشته باشند.
از این كه با او همكاری نمی كنم عذرخواهی هم نكردم و سرم را انداختم پایین برگشتم از همان راهی كه رفته بودم. چند روز بعد یكی از دوستانم وقتی با موتور سركارش می رفت. تصادف كرد و سرش به جدول كنار خیابان خورد بر اثر ضربه مغزی به بیمارستان رفت.
تا خبر شدم به بیمارستان رفتم و دیدم دوست ما، هنوز بستری نشده و خانواده اش برای تهیه كردن دو و نیم میلیون تومان هزینه ابتدایی عمل جراحی او درمانده اند و یك سره به این در و آن در می زنند.
این مقدار پول ، پیش من هم نبود و تلفن زدم به دوست و آشنا خانواده ها ،‌فقط 500-600 هزار تومان حاصل كرد كه تقریبا“ به هیچ دردی نمی خورد. كف راهروی بیمارستان نشستم و به این فكر كردم كه یعنی دوست ما ، برای كسری 2 میلیون تومان هزینه بیمارستانی خواهد مرد؟
نیم ساعت بعد، مادر دوستم كه حالا از نگرانی اش كم شده بود، برایم تعریف كرد كه یكی از پزشكان بیمارستان ، هزینه را پرداخته و دوست بیمار ما راهی اتاق عمل شده و برای تهیه آن پول لعنتی فرصت بیشتری داریم.
بعد از تمام شدن عمل ،‌به اتفاق سراغ پزشكی رفتیم كه دلش به حال یك جوان تصادف كرده نسوخت و راضی نشد عملش کند و خاطره اش به دل ما نشاند. آهسته در زدم و وارد شدم . پشت میز آقای دكتر معلم سابق درس دینی یك مدرسه راهنمایی در خیابان مولوی نشسته بود . معلمی كه بسیاری از اجزای دین را در ذره ذره رفتار او آموخته بودم و هیچ وقت نماز ظهر و عصرش اول وقتش به جای ساعت درس دینی نخواند.
 

 نویسنده : حسین فتاح پور ،  
 ( معلم دینی مدرسه راهنمایی خیابان مولوی) سایت شمسه 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




نوشته شده در تاریخ شنبه 12 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی

 




 

 

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 

 

وبلاگ زمانی درمزاری، محمدرضا :
 امروزه، احساس ناامنی، بیشتر از زندگی روزمره ناشی می شود تا از وقایع نابه بهنگام جهانی. امنیت شغلی و خانوادگی، امنیت درآمد، بهداشت و سلامت، امنیت محیط زیست ، امنیت در برابر هر نوع خشونت و جنایت( فقر و افراطی گری) و مانند آنها، از نگرانی های جدی و در حال بروز برای امنیت انسان در جهان و ایران، به شمار می رود.(1).
 وضعیت جوانان در کشور دراین رابطه، همه و همه نشان از " بحران خانواده در ایران" و " نقض حقوق سلامت و امنیت انسانی شهروندان" و عدم کارایی سازمانها و دوائر دولتی و ملی در بُرون رفت از این بحرانِ فزاینده و بلاثر بودنِ طرح ها و برنامه های مطروحه در این زمینه دارد.
 این گزارش با استناد به نامه‌ای از وزارت آموزش و پرورش، نتایج تحقیق روی ۱۴۱هزار و ۵۵۵ دانش‌آموز دختر و پسر دوره متوسطه در سال تحصیلی ۱۳۸۷-۱۳۸۶ منتشر گردیده است. براساس این تحقیق، ۱۰۵ هزار و ۴۶ نفر دانش‌آموز یعنی 74/3درصد دارای رابطه «غیرمجاز با جنس مخالف» بوده‌اند!. همچنین، تعداد ۲۴ هزار و ۸۸۹ نفر که 17/5درصد دانش‌آموزان مورد تحقیق را در بر می‌گیرد که همجنس‌گرا بوده‌اند و ۱۱ هزار و ۶۸۲ نفر یعنی، 8/2درصد نیز دست به خودارضایی می‌زده‌اند!. گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس به نقل از کارشناسان و مسوولان، از کاهش سن روسپی گری به ۱۵ سال خبر داده است!!.(2)
ازدواج موقت در ایران با وجود مزایای شرعی و قانونی مقرر در آن، با محدودیت ها و موانع جدی فرهنگی و اجتماعی در بین جوانان و خانواده ها همراه است(5). تعدد زوجات، علی رغم صبغۀ شرعی آن در تعارض با جنبه های حقوق بشر هنجارهای حقوقی و بین المللی نیز مطرح شده است.
امکان ازدواج به موقع در بین جوانان، نه تنها ممتنع بوده، بلکه اساساً، باور و تمایل آنها و خانواده ها به ازدواج فرزندان خویش در شرایط کنونی، روز به روز و در عمل، کم رنگ تر شده و مشاهدات روزمرۀ آنها در دادگاههای خانواده و در بین فامیل و جامعه، این دغدغه و عدم تمایل را نیز بیش از پیش، تقویت خواهد کرد.
افزایش روزافزون طلاق و آمار تاسف بار و رو به گسترش مستمر اختلافات خانوادگی، طلاق و دعاوی خانوادگی و زناشوئی در محاکم قضایی و مراجع قانونی و انتظامی و پیامدهای مادی و معنوی حاصل از آن، آتش نیستی بر کانون هستی خانواده ها انداخته و هرگونه آسایش و آرامش را از آنها سلب نموده و می نماید. وجود فرزندان طلاق و آثار غیرقابل انکار این اختلافات و متارکۀ جنگ افزای بین پدران و مادران و خانواده ها آنها و نقش جامعه و مشکلات جاری در آن در این رابطه، خود حکایت تاسف بار دیگری است که در نگاه کودکان طلاق، " پدر، مادر و جامعه؛ متهم می شوند...."!!! (8)
در چنین شرایطی، گویی؛ روابط نامشروع؛از انکار این واقعیت و گسترش فزایندۀ آن، نه تنها ابایی نداشته، بلکه مراتب نگرانی خود را در این باره، به ترتیب یاد شده، ابراز کرده و نسبت به گسترش روزافزونِ روابط جنسی نامشروع در ایران نیز هشدار می دهد.! به راستی، جامعۀ اصیل و با هویت ایرانی، چنین شتابان به کجا می رود...؟!.
پاسخ مسئولان و دست اندرکاران به " بحران خانواده در ایران" و توسعۀ روزافزون " فقر، فساد و فحشاء در کشور" و سلب " امنیت انسانی شهروندان" چیست و چرا و چگونه باید آنرا توجیه کرد؟! مسئولیت دولت و رئیس جمهور و دوائر دولتی، در راستای تکالیف قانونی مقرر در قانون اساسی و قوانین مربوطه چیست و عدم کارائی موثر آنها در این رابطه، چگونه باید توجیه شود؟
باید واقع بین و صادق بود و چشم به روی واقعیت و حقیقت نبست!. اینجا، ایران است؛ مهد فرهنگ، هویت و تمدنی ارزشمند و فاخر ایرانی، جهانی و اسلامی. وضعیت یاد شده، نه در شان هویتِ نامی ایرانی است و نه شایستۀ جایگاه علمی و فرهنگی آن.! فرزندانمان باید به کدامین نگاه و قانون، نسبت به ما قضاوت کنند و ما نیز شرمسار آنها،تاریخ و وجدان خویش نباشیم؟!
کودکان، جوانان و نوجوانانمان، شایستۀ بهترین ها و برترین ها بوده و با موعظه و نصیحت و تهدید و ارعاب نمی توان، بر نیازهای جسمی، عاطفی، جنسی و طبیعی جاری و آتی آنها غلبه کرد و یا با وعده و وعید، آنها را هدایت نمود ...
محمد رضا زمانی درمزاری( فرهنگ)
حقوقدان و وکیل پایه یک دادگستری

Email : zamani.i.l.institute@gmail.com

 متن کامل 

 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 9 مهر 1393 توسط عـبـــد عـا صـی
    


 

 

  مگه زن وُ بچه-ی  

 من مردم بَــم-اند!؟ ... 

  جهت مراجعه به مرجع متن، یا عنوان اصلی، به پیوند فوق اشاره کنید

  بسم الله الرحمن الرحیم 


م ـ ف :
تا صبح دست‌كم چهار، پنج بار با پیژامه و زیرپوش رفتم بازدید منزل. از این چهار، پنج بار، یك بار نگهبان با دیدن من زبانش گرفت(!) یك بار یكی از خدمه گمان برد عازم دفتر هستم و راننده را خبر كرد و دو بار هم آقازاده مان آمد با التماس بردمان خواباند و هر دفعه، اطمینان داد كه جای نگرانی نیست و ساختمان منزل از هر جهت مقاوم است و با زلزله دوازده ریشتری هم خراب نمی‌شود. آقازاده خیلی مهربان و مؤدب و عاقل و از این حرف‌هاست، ولی خوب، جوان هم هست و بنا به اقتضای این سن و سال، زودباور. جوانكم خیال می‌كند به این سیمان‌های ساخت داخل و نقشه‌های مهندسان بسازوبفروش و نظارت ناظران نهادهای مختلف و جوش جوشكاران محترم و غیره و ذالك می‌توان اعتماد كرد. از آن گذشته، خطر این زلزله لعنتی تهران را شوخی می‌گیرد. البته یك مقداری هم حق دارد. بس كه تلویزیون نگاه می‌كند، تلویزیون‌زده شده.
اگر به اقتضای حال و زمان، تلویزیون، دادار دودوری راه بیندازد و خطرات را گزارش بدهد، تا چند روزی تحت تأثیر قرار می‌گیرد و تا آنجا پیش می‌رود كه زیر تخت می‌خوابد و جعبه كمك‌های اولیه می‌گذارد زیر سرش! بعد هم كه آبها از آسیاب می‌افتد و تلویزیون شروع به پخش برنامه‌های عادی می‌كند، تمام فكر و ذكرش می‌شود هنرپیشه‌ی... (بگذریم!)
خلاصه به عادت این چند سال، تا صبح هی خواب زلزله دیدم و هی از خواب پریدم و زبانم گرفت و چند باری هم رفتم بازدید ساختمان. طفلك عیال! ذله شده است از دست این كابوس‌های من. یك بار گفت: « آقای من دیوانه شدی دیگه ... مرد حسابی! فلان میلیارد پول خانه دادی... دوازده بار مقاوم‌سازی كردی... دیگه از چی می‌ترسی؟... ما هم مثل بقیه ...».
كفرم درآمد. می‌خواستم بگویم آخر زن حسابی، چی‌چی ما هم مثل بقیه! مگه خدای ناكرده زن و بچه یك وزیر كارآمدی چون این‌جانب، مثل مردم بم و زرند و غیره و غیره هستند كه وقتی رفتند زیر آوار، بتوان با انداختن تقصیر گردن كارخانه سیمان و شهرداری و شركت‌های خانه‌سازی و حتی خودشان، قضیه را رفع و رجوع كرد؟ بابا... زبانم لال اگر مُردیم... مُردیم دیگه!
یادش به خیر آن زمانی كه استاندار بودم، چه شب‌های خوشی داشتم. چه خواب‌های خوبی می‌دیدم! دقیقا یادم می‌آید آخرین شبی كه استاندار بودم، شام یك كوفته‌تبریزی آنچنانی خوردیم، بعد هم من مثل یك بره گرفتم خوابیدم. توی خواب دیدم یك كلاغ بزرگی آن بالابالاها دارد روی سر من می‌چرخد. داد زدم: «ها...ی كلاغه... تو چرا اونقدر بزرگی؟» كلاغه یك نگاهی كرد، بعد به لسان آدمیزاد گفت: «مردك! كلاغ هم آبی‌رنگ می‌شود؟» گفتم «اِ... راس می‌گی... تو چرا آبی هستی؟»
گفت: «چون كلاغ نیستم... هما هستم»
آن‌وقت من گفتم: «همونا كه همیشه سوار می‌شیم؟ ولی اون كه آبی نیست».
كلاغه گفت: «پروفسور! آن هواپیمای هماست... من همای سعادتم و آمده بودم تا روی دوش تو بنشینم تا به مقام وزارت برسی... اما با این چشمه كه از تو دیدم، دریغ دارم!».
من زدم زیر گریه و پرسیدم: «یعنی حالا نمی‌رسم؟ تو را به جان جوجه‌هایت قسمت می‌دهم، برگرد». بعد آن كلاغ آبی‌رنگ، در حالی كه دور می‌شد، گفت: «بابا من چكاره‌ام، كارگزاران تصمیمش را گرفته‌اند» و صبح آن شب، من وزیر شده بودم. یادش به خیر! ولی به هر حال، چه آن همای سعادت و چه همای رفقای كارگزارانی، بنده را به اینجا رساندند، همه سودش به چشم مردم می‌رود!
چه كاری مانده كه نكرده باشم؟ یك عالم خانه اجاره به شرط تملك ساختم، دادم دست این كارمند و كارگرهای مستضعف كه هم انشاءالله بعد از ده، دوازده سال آنها صاحب خانه می‌شوند، هم بیابان‌زدایی می‌شود. یك عالمه پاسخگویی كرده‌ام به مردم و مسئولان، حتی اگر شده به زور رپرتاژآگهی، كه از قِبَلِ آن هم مردم پاسخشنوی كرده‌اند، هم مطبوعات و دیگر رسانه‌ها به نان و نوایی رسیده‌اند. خروار خروار آیین‌نامه صادر كرده‌ام طی این چند سال كه هم به قانون‌گرایی كمك كرده و هم ...
«استغفرالله!» حیف كه ممكن است شایبه خودستایی بشود وگرنه می‌داددم بچه‌های دفتر یك رپرتاژآگهی طراحی كنند برای این دفترچه خاطرات!
خلاصه... امروز صبح در حالت خواب و بیداری رسیدم وزارتخانه. از روی پلك‌های پف‌كرده، ده،‌ بیست نفر را دیدم كه پشت در دفتر منتظر من ایستاده‌اند با یك ورقه‌هایی در دست. خمیازه‌ای كشیدم و به محافظم گفتم، به حراست بگوید اینها را بیندازد بیرون. رئیس دفترم گفت: «مثل این‌كه آقا هنوز خوب بیدار نشده‌اند. این چند نفر از مجلس و صداوسیما و شورای شهر و كابینه و این‌جور اماكن مقدسه هستند و «التماس دعا» دارند». خواب از سرم پرید. دستور دادم فوری «دعا»هایشان را جمع كنند، بیاورند دفترم و تا مش‌عباس یك چای دبش آورد، همه را امضا كردم و دادم بردند. رئیس دفترم بعدا گفت: «خدا خیرتان بدهد، خیلی خوشحال شدند بیچاره‌ها».
بعد از آن، چند تا از برادران انبوه‌ساز آمده بودند برای گرفتن مجوزهای كلی جهت انبوه‌سازی در شمال تهران. نصیحتشان كردم كه بروند در پایین شهر انبوه‌سازی كنند و گفتم: «سیاست دولت این است». به گریه و زاری افتادند كه جنوب شهر سربالایی است و هوای آنجا خیلی سرد و زمین ناهموار و سنگلاخی است و خواهش داشتند، مجوز چند صد هزار متری در شمال تهران بگیرند. خیلی دلم به حال بیچاره‌ها سوخت. هم امضا كردم و هم دادم یك مختصر وامی بهشان بدهند، آنها هم خیلی خوشحال شدند و كلی دعا كردند.
قبل از ظهر هم چند تا روزنامه را دیدم كه از قول یك سایتی، حرف‌های نامربوط نوشته بودند در رابطه با این‌كه چرا وزارت مسكن در رابطه با زلزله و برف و سیل و این‌جور چیزها مسئولیت قبول نمی‌كند. زبان‌نفهم‌ها! انگار من زلزله و برف و سیل فرستاده‌ام یا انگار من گفته‌ام، مردم خانه مستحكم نسازند. یكی هم آمار داده بود كه دویست سیصد هزار خانه خالی داریم، اما جناب وزیر گفته در تهران یك خانه خالی هم نداریم! یادم باشد به روابط عمومی بگویم، چند تا رپرتاژآگهی هم بدهد به اینها تا مشكلات برف و زلزله و سیل و خانه خالی و سیمان حل شود! ما با مجلس قدیم و جدید و صداوسیما و قوه قضائیه مشكلات را حل می‌كنیم... با روزنامه و سایت نمی‌توانیم مشكلات را حل كنیم؟

لینک مرجع   


 

  تهیه وُ تدوین : عـبـــد عـا صـی 




(تعداد کل صفحات:177)      [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [...]  

درباره وبلاگ

گر در طلب لقمه نانی،
نانی /
گر در طلب گوهر كانی،
كانی /
این نكته رمز اگر بدانی،
دانی /
هر چیز كه اندر پی آنی،
آنی ...

مـــولانـــا


امام خمینی:

همه باید نظر خودشان را بدهند /

و هیچ کدام هم برایشان حتی جایز نیست که یک چیزی را بفهمند و نگویند. /

باید وقتی می فهمند، اظهار کنند. /

این موافق هر که باشد ، باشد ، مخالف هرکه هم باشد ، باشد. /

( صحیفه امام،ج13،ص102)

آخرین مطالب
آرشیو مطالب
نویسندگان
ابر برچسب ها
پیوند های روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :